او كم‌كم ادارهء مسجد و اوقاف آن را در دست گرفتند كه آنها را « مسجد شاهى » هم مىگويند . شيخ محمد تقى در وقت زوال روز جمعه نيمه شوال 1248 درگذشت ( فوايد الرضويه ج 2 ص 434 ) و او جد آقا نجفى اصفهانى مشهور است و از « حاشيه » مراد كتاب هداية المسترشدين است مشتمل بر حواشى مؤلف بر كتاب معالم اصول . حاج ميرزا محمود بروجردى ( ص 193 - ص 143 چاپ اول ) فرزند حاج ميرزا علينقى طباطبائى كه او و پسرش يكصد سال در غرب ايران رياست داشتند . حاج ميرزا محمود در سال 1300 درگذشت . پسر او سيد ابو المجد نيز از علماى روحانى بروجرد بود . مولا على قارپوز آبادى ( ص 193 - ص 143 چاپ اول ) ابن گل محمد بن ملا على محمد متولد سال 1200 و مدفون در قزوين در جوار سيد ابراهيم ( الذريعه ج 5 ص 248 ) شاگرد شيخ محمد تقى جد آقا نجفى و مجاز از او بود و نيز دوازده سال شاگردى ملا عبد الكريم ايروانى كرد و در 8 محرم 1290 درگذشت و قواعد الاحكام را در بيست و چهار جلد شرح كرده است ( الذريعه ج 14 ص 21 ) وى مدتى در قزوين زندگى مىكرد و بعد به زنجان رفت و در وقايع سخت آن شهر ، از آنجا به كربلا رفت و پس از رفع اغتشاش در سال 1267 به زنجان بازگشت . نام مسقط الرأس او هم قارپوز آباد است به راء به معنى آبادى هندوانه و از توابع قزوين است . ( ريحانة الادب ، ج 2 ص 387 ) ميرزا عبد الرحيم نهاوندى ( ص 193 - ص 143 چاپ اول ) پدر حاج شيخ محمد مؤلف تفسير نفحات الرحمن و پسر ميرزا نجف مستوفى پسر ميرزا محمد على شيرازى كه در زمان محمد شاه حاكم نهاوند بود . ميرزا عبد الرحيم در 1237 در نهاوند متولد شد از شاگردان شيخ انصارى بود . در 1291 به ايران بازگشت . يك سال در مشهد بود ، آنگاه به طهران آمد و تدريس مدرسهء مروى به او محول شد و در روز سه‌شنبه 9 يا 10 ربيع الثانى 1304 درگذشت . پسر بزرگش شيخ محمد حسن پس از مرگ پدر به سامره رفت و پس از چند